Em Yekê Gulanê, roja yekîtî, têkoşîn û hevgirtinê ya karker, kedkar, bêkar û feqîran, silav dikin. Em Yekê Gulanê ya hemû karkerên ku bi keda xwe dijîn, tevî îstismarkirinê jî serî natewînin, pîroz dikin.

Wekî her serdema dîrokê, îro jî Yekê Gulanê ne tenê rojek bîranînê ye; ew di heman demê de navê berxwedana li dijî îstismarkirinê, serhildana li dijî newekheviyê û îradeya ji bo pêşerojek azad e. Em bi rêzdarî bîranîna hemû karker û kedkaran dikin ku bi berxwedana xwe bedel dane û dîrok nivîsandine.

Krîz, xizanî û bêewlehî ne çarenûs in

Wêneya ku em îro dijîn eşkere ye: krîza aborî kûrtir dibe, lêçûna jiyanê zêde dibe û mûçe kêm dibin. Meaşê herî kêm ji xeta xizaniyê daketiye, û teqawidiyên teqawidbûnê êdî têrê nakin ku heta kirê jî bidin. Dema ku karker, kedkar, cotkar, hilberînerên piçûk û teqawidbûyî her roj xizantir dibin, çend sermayedar berdewam dikin ku dewlemendiyek hîn bêtir kom bikin.

Bêkarî zêde dibe, û karker neçar in ku demjimêrên dirêjtir û di şert û mercên ne ewletir de bixebitin. Ev sîstem bi eşkereyî ji xizanan distîne û dide dewlemendan. Ev sîstem nayê domandin.

Û em bi zelalî dibêjin: ev rewş ne çarenûs e; ew sîstemek e ku divê were guhertin.

Karkerên Kanên Dorukê rê nîşan didin: maf tên girtin, nayên dayîn!

Berxwedana bi biryar a karkerên Kanên Dorukê, ku bi rojan dom kir, careke din nîşan da ku li cihê ku têkoşînek rêxistinkirî li dijî zilm, îstismar û desteserkirina mafan hebe, bê guman dê destkeftî hebin. Karkerên ku mûçe û tezmînatên wan hatin girtin, bi meş, berxwedan û yekbûnê ji bo mafên xwe şer kirin.

Ev ne tenê ji bo komek karkeran, lê ji bo tevahiya çîna karker serkeftinek e. Her wiha, careke din nîşan da ku têkoşîna rêxistinkirî — ne tirs — serdikeve.

Ev ezmûn rastiyekê ji me re diqîre: Maf nayên dayîn, ew tên girtin!

Û maf tenê ji hêla karkerên ku yek dibin, rêxistin dibin û li ber xwe didin ve têne qezenc kirin. Wek KKP (Partiya Komunîst a Kurdistanê), em berxwedana karkerên madenê yên Dorukê silav dikin.

Îstîsmar li Kurdistanê kûrtir û zordartir e

Bêyî yekîtiya têkoşîna rizgariya neteweyî û têkoşîna çînî, azadî nabe!

Krîza aborî ya li Kurdistanê ne tenê wekî xizaniyê tê jiyîn; ew bi zordariya neteweyî û polîtîkayên kolonyal re tê hev kirin, û encamên pir giran derdixe holê. Karê bêewle, mûçeyên kêm û karê bê sîgorta bûye qaîde, ne îstîsna.

Di demekê de ku ciwan mehkûmî bêkariyê dibin, jin di bin îstîsmara baviksalar û kapîtalîst de têne perçiqandin. Xwezaya me radestî şîrketên madenê û enerjiyê tê kirin, û îradeya gel tê paşguh kirin. Yên ku li mafên xwe digerin bi zordarî, binçavkirin û girtinan têne bêdeng kirin.

Ev rewş ne tesaduf e. Ev xebata hevbeş a kapîtalîzm û kolonyalîzmê ye.

Ji ber vê yekê, em bi zelalî dibêjin: rizgarkirina çîna karker a Kurd tenê bi yekbûna têkoşîna rizgariya neteweyî û têkoşîna çînî mimkun e.

Karker bedelê şer û zilmê didin

Li herêma me, polîtîkayên şer ên ku ji hêla hêzên emperyalîst û hevkarên wan ên herêmî ve têne meşandin, barê xwe li ser milên karker û xizanan datînin, ne li ser dewlemendan. Zêdebûna lêçûnên şer, bilindbûna bihayên enerjiyê û polîtîkayên tepeserkirinê rasterast jiyana karkeran hedef digirin.

Ji bilî vê, her kesê ku li mafên xwe digere tê sûcdarkirin, û heta daxwazên demokratîk ên herî bingehîn jî têne tepeserkirin.

Lê tiştek neguherî ye:

Em ew in ku vê pergalê li ser avê dihêlin.

Û em ew in ku dê vê pergalê biguherînin.

Em naxwazin di dema xebatê de bimirin!

Qurbaniyên li cîhê kar berdewam dikin. Her meh, bi sedan karker ji ber nebûna tedbîrên ewlehiyê yên bingehîn û çavbirçîtiya bêdawî ya ji bo qezencê jiyana xwe ji dest didin.

Ev mirin ne “qeza” ne; ew bi eşkere kuştin in.

Û ev kuştin encama pergalê ne.

Îro, em careke din diqîrin:

Em naxwazin di dema xebatê de bimirin!

Em cîhên kar ên ewle, mûçeyên têr ji bo jiyaneke baş û mafên sendîkayî dixwazin.

Di 1ê Gulanê de derkevin kolanan!

Di vê 1ê Gulanê de:

• Li dijî xizanî û sîstema îstismarkirinê

• Li dijî bêkarî û bêewlehiyê

• Li dijî mirinên li cihê kar

• Li dijî talankirina xwezayê

• Li dijî şerê emperyalîst û zordariya kolonyalîst

• Ji bo mafên neteweyî û demokratîk ên gelê Kurd

• Ji bo dîtina keda jinan û mûçeyên wekhev

• Li dijî neheqiya bacê, ji bo mûçeyek têr ji bo jiyaneke baş

Tenê çareserî: bilindkirina têkoşîna ji bo sosyalîzmê!

Ev banga me ye!

Em hemû karker, kedkar, karkerên ku mûçeyên rojane distînin, jinên ku di zevî û kargehan de tên îstismarkirin, ciwanên bêkar, xwediyên karsaziyên piçûk û hilberîner, jinên malê û hemû xizanan silav dikin.

Û em ji vir bangek zelal dikin:

Werin em rabin! Werin em li cihên kar, taxan û her qada jiyanê xwe birêxistin bikin!

Werin em meydanên 1ê Gulanê bi giyanê yekîtî, têkoşîn û hevgirtinê li dijî kapîtalîzm, îstismar, şer û kolonyalîzmê tijî bikin!

Bijî Yekê Gulanê!

Bijî sosyalîzm!

Bijî azadî!

Bijî yekîtîya karkeran!

Bijî çîna karker a Kurdistanê!

Partîya Komünîst a Kurdıstan – KKP

***

Yaşasın 1 Mayıs! | Kahrolsun Kapitalizm Ve Sömürgecilik!

İşçilerin, emekçilerin, işsizlerin ve yoksulların birlik, mücadele ve dayanışma günü olan 1 Mayıs’ı selamlıyoruz. Alnının teriyle yaşayan, emeğiyle var olan ve sömürüye rağmen boyun eğmeyen tüm emekçilerin 1 Mayıs’ını kutluyoruz.

Tarihin her döneminde olduğu gibi bugün de 1 Mayıs, yalnızca bir anma günü değildir; aynı zamanda sömürüye karşı direnişin, eşitsizliğe karşı başkaldırının ve özgür bir gelecek iradesinin adıdır. Bu uğurda bedel ödeyen, direnişlerle tarih yazan tüm işçilerin ve emekçilerin anısı önünde saygıyla eğiliyoruz.

Kriz, yoksulluk ve güvencesizlik kader değildir

Bugün yaşadığımız tablo açıktır; ekonomik kriz derinleşiyor, hayat pahalılaşıyor, ücretler eriyor. Asgari ücret açlık sınırının altında kalmış, emekli maaşları kiraya dahi yetmez hale gelmiştir. İşçi, emekçi, köylü, küçük üretici ve emekli her geçen gün daha fazla yoksullaşırken; bir avuç sermaye sahibi servetine servet katmaya devam etmektedir.

İşsizlik büyüyor, çalışanlar daha uzun saatler ve daha güvencesiz koşullarda çalışmaya zorlanıyor. Bu düzen açıkça yoksuldan alıp zengine veren bir düzendir. Bu düzen sürdürülemez.

Ve açıkça söylüyoruz: Bu tablo kader değildir, değiştirilmesi gereken bir düzendir.

Doruk Madencilik işçileri yol gösteriyor: Hak alınır, verilmez!

Doruk Madencilik işçilerinin günler süren kararlı direnişi bir kez daha göstermiştir ki; baskıya, sömürüye ve hak gasplarına karşı örgütlü mücadele varsa, orada mutlaka kazanım vardır. Ücretleri ve tazminatları gasp edilen işçiler; yürüyerek, direnerek ve birleşerek haklarına sahip çıktılar.

Bu yalnızca bir işçi grubunun değil, tüm işçi sınıfının hanesine yazılmış bir kazanımdır. Aynı zamanda korkunun değil, örgütlü mücadelenin kazandığını bir kez daha göstermiştir.

Bu deneyim bize bir gerçeği haykırıyor:

Hak verilmez, alınır!

Ve hak, ancak birleşen, örgütlenen ve direnen işçiler tarafından kazanılır. KKP olarak Doruk Madencilik işçilerinin direnişini buradan selamlıyoruz…

Kürdistan’da sömürü daha derin, baskı daha ağır

Ulusal kurtuluş ile sınıf mücadelesi birleşmeden özgürlük olmaz!

Kürdistan’da ekonomik kriz yalnızca yoksulluk olarak yaşanmıyor; ulusal baskı ve sömürgeci politikalarla birleşerek çok daha ağır sonuçlar doğuruyor. Güvencesiz çalışma, düşük ücret, sigortasız istihdam istisna değil, kural haline gelmiştir.

Gençler işsizliğe mahkûm edilirken, kadınlar hem patriyarkal hem de kapitalist sömürü altında eziliyor. Doğamız maden ve enerji şirketlerine peşkeş çekiliyor, halkın iradesi yok sayılıyor. Hak arayanlar baskı, gözaltı ve tutuklamalarla susturulmak isteniyor.

Bu tablo tesadüf değildir. Bu, kapitalizmin ve sömürgeciliğin ortak eseridir.

Bu nedenle açıkça ifade ediyoruz: Kürdistan işçi sınıfının kurtuluşu, ulusal kurtuluş mücadelesi ile sınıf mücadelesinin birleştiği zeminde mümkündür.

Savaşın ve baskının bedelini işçiler ödüyor

Bölgemizde emperyalist güçlerin ve yerli işbirlikçilerinin yürüttüğü savaş politikaları; zenginlere değil, işçilere ve yoksul halklara bedel ödetiyor. Artan savaş harcamaları, yükselen enerji fiyatları ve baskıcı politikalar doğrudan emekçilerin yaşamını hedef alıyor.

Üstelik bununla da kalmıyor; hak arayan herkes kriminalize edilmek isteniyor, en temel demokratik talepler bile bastırılmaya çalışılıyor.

Ama şu gerçek değişmez:

Bu düzeni ayakta tutan biziz.

Ve bu düzeni değiştirecek olan da biziz.

Çalışırken ölmek istemiyoruz!

İş cinayetleri durmuyor. Her ay yüzlerce işçi, alınmayan en temel önlemler ve sınırsız kâr hırsı nedeniyle yaşamını yitiriyor.

Bu ölümler “kaza” değildir; açıkça cinayettir.

Ve bu cinayetler bir sistemin sonucudur.

Bugün bir kez daha haykırıyoruz:

Çalışırken ölmek istemiyoruz!

Güvenli işyeri, insanca yaşamaya yetecek ücret ve sendikal örgütlenme hakkı istiyoruz.

1 Mayıs’ta alanlara!

Bu 1 Mayıs’ta;

Yoksulluk ve sömürü düzenine karşı,

İşsizliğe ve güvencesizliğe karşı,

İş cinayetlerine karşı,

Doğa talanına karşı,

Emperyalist savaşa ve sömürgeci baskıya karşı,

Kürt halkının ulusal ve demokratik hakları için,

Kadın emeğinin görünürlüğü ve eşit ücret için,

Vergi adaletsizliğine karşı, insanca yaşamaya yetecek ücret için,

Tek çözüm sosyalizm mücadelesini yükseltmek!

Çağrımızdır!

Bütün işçileri, emekçileri, yevmiyelileri, tarlalarda ve fabrikalarda sömürülen kadınları, işsiz gençleri, küçük esnafı ve küçük üreticiyi, ev emekçilerini ve tüm yoksulları selamlıyoruz.

Ve buradan açık bir çağrı yapıyoruz:

Ayağa kalkalım! İşyerlerinde, mahallelerde, yaşamın her alanında örgütlenelim!

Kapitalizme, sömürüye, savaşa ve sömürgeciliğe karşı birlik, mücadele ve dayanışma ruhuyla 1 Mayıs alanlarını dolduralım!

Kahrolsun Kapitalizm ve Sömürgecilik!

Yaşasın 1 Mayıs, Yaşasın Örgütlü Mücadelemiz!

Yaşasın Sosyalizm!

Yaşasın Kürdistan işçi sınıfı!

Kürdistan Komünist Partisi – KKP